روضه که میخوانی
به روضه ی جناب علی اکبر که میرسی
تازه میفهمی مزه ی جمله ی:
جوونیم فدات حسین؛چیه...
بعد هی دوس داری
اززندگی سیر بشی و مدام بگی
جوونیم فدات حسین.
۰ نظر
۰۸ خرداد ۹۴ ، ۱۸:۴۴
مدعی که میشوی ؛سراغت می آیند
و مدام امتحانت میکنند...
که رد شوی و اعتبارت خراب شود...
قبل از خلقت امتحان پس نداده ایم آیا؟؟
پای ادعا ماندن سخت است؛زهراجان...
امتحان پس دادن را یادمان بده؛
از گوشه ای از زیارتت؛مادرجان...
یَا مُمْتَحَنَةُ امْتَحَنَکِ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَکِ قَبْلَ أَنْ یَخْلُقَکِ فَوَجَدَکِ لِمَا امْتَحَنَکِ
صَابِرَةً .
ماه خدایی میرسد چه زود...
و من هنوز نشدم رنگ خدا!!!.
حرم سرای شما چه رنگی ست؛مولا؟؟؟
مسیرشما؛نگاه شما...بدون رنگ که نمیشود؛آقا.
صفا و حال نخواستیم؛
دگر بهار نخواستیم؛
بهم زده بامن خدای تو؛ارباب؟؟
دلم ملاقات میخواهد
دیدار!!!
آن هم ازنوع علما...
رجبعلی.
شاه عبدالعظیم.
کسی که دست کوری را بگیرد و باخود ببرد.
و بنشاند سرجایش.
همان جایی که باید باشد!!!
بایدها و نباید هایمان "آدم"میخاهد
تا سرجایش باشد.
آدمش را برسان خداجان.